De situatie waarin ik verkeer is uitzonderlijk en onbeschrijfelijk vermoeiend, en dan verwoord ik het nog zeer beschaafd. Mijn hond ligt met de oren plat, en heeft rood doorlopen ogen vanwege het dagelijkse geschreeuw, en zelf houd ik het hier ook géén seconde meer uit. Er is alleen gezanik over de zwerfhond, 24 uur per dag, dag in dag uit. En dat nu al 3 weken lang. Ik beland in politieverhoren, welke ik niemand van u toe wens, en welke te bespottelijk zijn om zelfs maar genoemd te worden. Ze drijven me tot waanzin. Nog even Sven hoeft niet eens meer naar de levenseindekliniek. Ik heb mijn begeleidster voorgesteld dat we elk ons eigen appartement moeten nemen. Jij moet hier blijven en wachten op mij net zo lang tot de hond mee terug mag, schreeuwde ze.. en ze vervolgde: Hoe moet dat nou, ik kan hier toch alleen niet maanden blijven? Maar jij wilde de hond zei ik, dit was niet mijn plan op deze manier. Maar daar dacht ze toch anders over.

Ik ben net de stad in geweest en tegen de jackpot slaap ik vannacht in een Hotel 2 straten verderop. Tegen forse bijbetaling mag meneer Bud mee, want feitelijk zijn honden niet toegestaan. Het zal zo wel moeten op deze manier want zowel ik als m’n hond overleven dit niet. Ik heb nog nooit zoiets extreems meegemaakt, en geloof me de meeste details houd ik voor me. Hoe graag ik het ook wil, ik kan mijn begeleidster niet helpen met haar hond. Ik ben hier voor mijn genezing, en daar heb ik me nog géén dag mee kunnen bezig houden. Het wordt zo langzamerhand mijn ondergang.

Mijn begeleidster wil morgen perse mee naar de kliniek, want de tolk van de Eliava kliniek moet haar helpen met de hond, die mensen zijn er voor mij, zei ik, begrijp je dat dan niet? … Het moet nu maar eens ophouden…  Maar ik moet ook met Dóbri naar de dierenarts, zei ze. Je neemt maar een taxi was mijn antwoord  ” Ja maar die kots ie onder” …

Van de stress hebt Sven tics in z’n neusvleugel gekregen m’n geduld is nu lang genoeg op de proef gesteld. Enfin, ik pak mijn spulletjes en dan ga ik zo naar mijn Hotel, ik heb eerst voor een nachtje geboekt want het is te duur om het langer te doen…

Aankomst in Boutique Hotel Pavo Tbilisi

Inmiddels ben ik aangekomen in het Hotel. Ze wilden allemaal met Budje op de foto. Bud had géén zin aan al die foto’s maar hij onderging de hele sessie zoals dat van hem verlangt werd. Ik heb géén wekker, maar de eigenaresse zal me morgen wekken. Om 11.00 uur heb ik een afspraak bij de fagenkliniek. Ik overweeg om mogelijk terug te reizen via Turkije omdat de boot wel erg duur is, 700 euro, en ik denk dat ik het lastig krijg met het regùlwerk voor de boot. Als er nog lezers zijn die me kunnen informeren over het reizen door Turkije (met een Jack-Russell) dan hoor ik het graag.

Morgen zal ik mijn begeleidster bezoeken en een voorstel doen, ze kan gewoon mee terug rijden, maar zonder Dóbri,  daar zal ze dan echt zelf een passende oplossing voor moeten zoeken, het is nu mooi geweest. ’t is jammer dat zo’n goed bedoelde honden red actie zo uit de klauwen is gelopen. Het gaat zijn doel voorbij.

TSL All Star

Dan wil ik de Nederlandse lezer muneer Piet persoonlijk bedanken. Piet las over de problemen met de Turbo van de Runnó en heeft contact opgenomen met smeermiddelen fabrikant TSL-Allstar uit Utrecht. ( https://www.tsl-allstar.nl)  Deze zal proberen hier een flesje TSL 500 cc op te sturen zodat de turbo er mogelijk weer zin in krijgt. ‘t Zal denk ik wel een spoedzending moeten worden, wat mijn koelbox (via DHL) is na een week ook nog telkens in Duitsland.

Sven,