Waarde vrinden & huisgenoten

Ik ben er even een aantal dagen tussen uit geweest en heb wat visitùs afgelegd, dat resulteerde er onder andere in dat ik met de  voltallige directie van stichting schreeuw om leven  heb geluncht,  Alex en zijn team hebben me flink bijgestaan in de helpsvenactie, en daar wilde ik hunnie voor bùdanken.

Abortus

Enfin,  het was een  aangename ontmoeting en Bud de hond mocht ook mee naar binnen in de directiekamer. Enorme warme mensen heeft Alex om zich heen. We spraken met elkaar over de waarde van het leven, en hoe moeilijk het soms is om God te betrekken bij je  keuze’s . Want wanneer is nou iets jouw keuze en wanneer wordt het Gods keuze vroeg ik Alex geïnteresseerd .  Uiteraard kreeg  ik nog de ‘mascotte’ mee, het  geaborteerde kindje van 10 weken oud. Ik moet zeggen dat als zoiets tastbaar in  je handpalm ligt  en je laat je gedachten er over varen, dan is zo iets vreeslijk. Het heeft mijn opvatting over Abortus  doen veranderen.   Want een kind kan nog zo ongewenst zijn, misschien wilde het zelf wel leve? Het zelfbeschikkingsrecht moet altijd bij het kind liggen,  bedenk ik me nou.

Bud de hond heeft trouwens niet zoveel op met het kerkvòlk,  ondanks hij ook een kréaatsie is van de hemelse vader  tilt  hij regùlmatig  zijn poot op tegen menig kerkgevùl , en net toen Alex zijn gebed wilde starten volgde er een blafconcert van Bud de hond.

voor hulpvragen rondom abortus  https://www.erishulp.nl/

Woensdagavond had ik nog een ongeplènt diner met een jonge dame,  we begaven ons naar  een ‘all joe ken eat’ restaurant, maar voor de gelegenheid waren er naast de reguliere bezoekers  ook nog 500 chinezen  (m,v)  in verband met een groot feest.  We kwamen in een mégá groot kákùlhok terecht, ik werd totaal overprikkeld en wilde gillend weg lopen, maarjà  dat kon niet want we hadden vooraf  betaald.  Ik werkte snel 2 overgeladen borden eten naar binnen zonder maar iets te proeven .  Tussen het eten door deed ik beide vingers in m’n oren. Ik werd totaal gedesoriënteerd van het lawaai, en kreeg  last van een onbeschrijfelijke angst.

Vind je het niet interessant wat ik allùmaal vertel,  vroeg de dame waarmee ik uit eten was enigszins ontstemd .  Nà  dacht ik,  ik mot toch maar eens uitleggen hoe mijn ongelukkige geest functioneert. Na veel tamtam en overleg met de dame, sjouwde  ik uiteindelijk  de tafel en alle entourage vanuit het restaurant  naar de gang en ging daar samen met haar zitten ,  moet dit nou persé vroeg de dame geïrriteerd, we zitten vlak naast de wc, ik ruik de drollen vanaf hier.  Tjà wat is erger dat jij drollen ruikt of ik geestelùk bezwijk zei ik haar.  Nà uiteindelijk hebben we het beide nog een half uur volgehouden op de gang. Het was an sich best vermakelùk want de hal werd tevens gebruikt als Backstage dus er liepen voortdurend bekende  artiesten langs m’n tafel. Op een gevenblik kwam er zoon Rio de janeiro carnavals dame met een  pluim op haar hoofd in een string voor bij lopen,  en niet veel  latu`r  volgde er een karretje met een open gesneden varken die in de koelcel verdween…. Nà zijn dit nu geen zonderlinge verschijnselen? zullen we nog even blijven zitten zeide ik tegen de dame, maar het vermaak was niet haar ding…

Uitreis verbod.

Tenslotte heb ik onlangs verteld dat ik een Frans huisje kado heb gekregen,om de dagen die me resten  rustig te slijten,  maar dat kadootje moet ik afslaan, ik heb de bijstand mijn uitzonderlijke medische en psychische situatie voor de zoveelste keer uitgelegd,  Ik lig hier immers ook  aan het  infuus, ik heb geen sollicitatieplicht en ik ben niet meer te helpen an werk. Tevens zit ik in een traject  voor levensbeëindiging..  of ik mijn straf nu hier uit zit of daar wat maakt het uit? en ik laat allùs na aan de staat!

Maar er zit geen rèk in de regùls.  Neen,  het  stalen formulier is onverbiddelijk,  Gij zult en Gij zult niet. In deze weinige woorden ligt alles opgesloten, deze woorden bepalen, wat de mensch (m,v) zal zijn & wat hij niet zal zijn.

Enfin  in de praktijk zal het er op uitdraaien dat zodra men  er lucht van krijgt dat ik een poot over de Nederlandse grens zet, dat ik  zonder zorg en inkomen zit.   Nu, we zullen zien waar & wanneer dit bizarre schouwspel eindigt. Wij nietige menschen kunnen het  begin tot het einde niet altijd overzien.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *