Shavnabada Monastery

De dag de heeres 25/2/2018

Tbilisi stad was rustig in vergelijking met voorgaande dagen, toch verlangde ik naar echte rust.   Het was een warme zonnige zondag hier,  met temperaturen van rond de 15 graden.  Er zijn géén behandelingen in de Eliava kliniek. En moet men daarom de hele dag in het appartement rond hangen?  We reden daarom met de HelpSven auto richting  het oude stadscentrum en bekeken een waterval vlakbij het oude badhuis.

Overigens hadden we eerder al een gratis kunstmarkt op straat bezocht. Zelf ben ik een kunstliefhebber, en met name van kleurrijke olieschilderijen.  Maar kopen is er nooit bij, want ik ben een armoelijer.  Ik heb de mooiste werken voorbij zien komen. Honderden,  misschien wel duizenden schilderijen werden uitgestald. De prijzen liepen uiteen. Een klein linnendoek van 30/40 cm kostte rond de 35 euro,  de grotere werken liepen op tot 200 euro.

Enfin, we reden  de stad uit en na zoon 20 km kwamen we uit bij het Shavnabada Monastery.  Een klooster op een berg waar 12 monniken hun dagen slijten, zonder dat ze met de moderne wereld contact hebben. Ik raakte aan de praat met een monnik,  zo goed en zo kwaad als dat ging,  want mijn Engels is om te huilen. Hij vroeg me wie de bekendste Nederlander was. Zelf  kende die een aantal voetballers en natuurlijk Johan Kruijff, maar die is overleden vertelde ik hem.  O,  dat wist ik niet,  antwoordde de Monnik, ik zit hier namelijk al 16 jaar in afzondering,  zei hij.  We komen alleen in de stad voor ziekenhuis bezoeken,  of zaken.  En internet hebben we al helemaal niet. Ik bezocht na het gesprek met de monnik hun klooster en zag schitterde iconen.

Ms Dos aanval

Gisteren lag de website er tijdelijk uit want er was een heuse MS-DOS aanval op helpsven.nu.  Je zou eerder denken dat grote bedrijven daar de dupe van worden, maar blijkbaar is Sven ook interessant.

 

 

ZATERDAGAVOND STADSWANDELING

Zaterdagavond Stadswandeling

Vroeg in de avond ben ik te voet Tbilisi in geweest,  Lieke’s zwerfhond Dóbri had de exclusieve satijnen dekbed hoes kapot gemaakt was me opgevallen, Lieke zei er niks over,  ze sliep. Er zaten forse scheuren in de hoes, want Dóbri mag ook van haar op bed komen. Dóbri mag alles. Er komt niks terecht van de opvoeding, maar ik wil géén ruzie, dus houd ik me stil. Lieke moet het maar oplossen met de huurbazin. Dat wordt vast gedonder.

Enfin de looptocht zorgde wel even voor de nodige afleiding. Eerst bezocht ik een kerk, waar een gebed gaande  was, ik schoof  aan en bad mee.  Of het nu christelijk of orthodox is, of de islam, dat is niet zo interessant. Er is maar één schepper  in mijn perceptie, en die is overal te vinden.

Enfin, Ik liep naar het oude stadscentrum die deels langs de kade van de Koera  voer, onderweg maakte ik foto’s. Ik stak uiteindelijk de Koera over via de Brug van de Vrede en kwam uit in het historische  centrum van Tbilisi. De boogbrug is ontworpen door de Italiaanse architect Michele de Lucchi. Via het oude centrum begaf ik me heuvel opwaarts naar  het fort Narikala Fortress (Georgisch: ნარიყალა)

Vanaf  het oude fort heb je een erg mooi uitzicht over Tbilisi. Het fort bestaat uit twee ommuurde gedeelten welke liggen op een steile heuvel tussen de zwavelbaden en de botanische tuinen van Tbilisi. Op het lagere hof is er de onlangs herstelde Sinterklaas-kerk. De in 1996-1997 gebouwde Kerk  vervangt de oorspronkelijke 13e-eeuwse kerk die bij een brand geheel werd verwoest. Het fort werd in de 4e eeuw gebouwd en was onderdeel van de Perzische citadel.  In 1827 werden delen van het fort beschadigd door een aardbeving en afgebroken.

De klim naar de Narikala Fortress   was de inspanning meer dan waard. Overigens kan men ook met een Gondel  omhoog.   Na een lange stadswandeling kwam ik weer terug in ons appartement.

M’n begeleidster had inmiddels bier in geslagen en was in een jolige stemming, waarschijnlijk had ze het kapotte bedden goed ook  opgemerkt, want nu wilde ze Dóbri in eens niet meer houden,  ze zei dat ik hem maar most  meenemen, en anders  zou ze er wel een ander baasje voor zoeken in Nederland.

Ik sluit af met enkele foto’s die ik vanavond maakte, de slaappillen die ik gebruik voor de tinnitus doen hun werk al reeds.

Welterusten Sven

Zaterdag op zoek naar een Koelbox deel2

თბილისი  Zaterdag 24 feb 18

Vandaag om 12 uur Georgische tijd zijn we 2,5 uur op pad geweest voor een elektrische koelbox.  Mijn begeleidster Lieke heeft  liever niet dat ik mensen op straat aanspreek, om te vragen waar ik een koelbox kan kopen.  Maar het zal wel moeten want zo wat rond kijken werkt ook niet. Ik had voor vertrek een koelbox op een papier getekend met de Georgische benaming erbij.  Ik vroeg een aantal mensen waaronder politie agenten. Op het laatst was er een man van een winkel die blijkbaar een adresje wist. Het  adresje  was op de andere kant van de stad. De winkelier regelde voor ons een taxi, een soort van rijdende asbak, en zo reden we door de halve stad  naar het noorden.  40 minuten later kwamen we aan bij de winkel.

De taxi chauffeur ging mee naar binnen,  helaas had de winkel géén elektrische koelbox, de taxi chauffeur pleegde een aantal telefoontjes, maar de gene die hij op belde had de oplossing ook niet in pacht. De taxi Chauffeur zocht  nog naar andere winkels,  maar ook hier waren géén koelboxen te verkrijgen.

En zo reden we even later weer 45 minuten door het drukke verkeer terug, Lieke was humeurig:  ,,Dit is zoooo teleurstellend” zei ze! Ze vervolgde haar relaas en zei, dan hadden we evengoed naar de dierenwinkel gekund.  Ik probeerde Lieke uit te leggen dat de koelbox  prioriteit heeft, en dat ik perse een elektrische koelbox nodig heb om de medicatie straks in te vervoeren voor de terugweg.

Enfin,  eenmaal terug bij ons appartement kregen we een veel te forse rekening van de taxi chauffeur, en zonder bonnetje natuurlijk. Kijk taxi’s hebben hier géén taxi meters. Na dat wordt nog wat  bij terugkomst in Nederland, want de bijstand,  waar ik de rest van mijn zielige bestaan in verkeer, wil van elke aankoop een bonnetje.  Ik heb zo nu en dan verkopers een papier onder de neus gedouwd en hun gevraagd of willen tekenen als bewijs dat ik iets gekocht heb, maar dat begrijpt men niet.

 

situatie met oor knapt nog niet op

Mijn oor knapt overigens nog  niet op, hoewel ik al 2 weken bacteriofagen slik. Sinds het oor is ‘ uitgewassen’  laait de productie van pus / slijm weer enigszins op en zomede de tinnitus. Gelukkig  doen ze hier nog wat. In Nederland was ik nergens meer welkom.  Ik zal voor de aardigheid misschien binnenkort een journaal online publiceren van wat ik ondernomen heb alvorens ik hier terecht kwam.

 

Oor geprobeert te reinigen

Vrijdag 23 Februari Tblisi

Vandaag dan eindelijk een iets onspannendere dag. Want wat er gisteren geschiedde dat zal ik maar voor me houden. O ja, gisteravond werd ik overigens nog nagezeten door een vrouw op straat. Ik liet Bud de hond uit, en op een geve ogenblik most ie poepen, hij ging zitten in een hoekje van de straat, dat vind ik al uiterst gemanierd van een hond, maar het viel niet in goede aarde bij een Georgische vrouw, die voor de gelegenheid haar tanden had thuis gelaten,  ze keek me aan alsof ik uit mijn rug aan het niezen was.

Sorry zeide ik, ik kan er ook niks aan doen dat ‘ie poepen mot, ze werd kwaad en wenste me van alles toe… Ik liep er uiteindelijk bij vandaan, wat moest ik anders? De bejaarde liet het er niet bij zitten, en kwam me achter na,  uiteindelijk kon ik toch net ietsje sneller lopen dan zij, want ze liep namelijk ook nog met een stok.

ik heb nog een poging gedaan om poepzakjes te vinden, maar dat is tot heden toe nog niet gelukt. Gelukkig gebeuren er ook vreedzame dingen op straat. Even later zat er een oude dame (ook  zonder tanden)  in een hoekje van de straat te bedelen,  ik gaf haar al mijn klein geld, en een dikke knuffel. Je ziet veel oudjes die  bedelen, één vrouw verkocht pakjes sigaretten die geopend waren, en waarvan de helft er uit was. Het is jammer, dat het allemaal zo armoedig moet, en dat een mensch (m,v) zo zijn dagen op straat moet slijten.

Vanmorgen

Vanmorgen zijn we naar de  Eliava Bazar gereden. Ik moest namelijk nog telkens een elektrische koelbox scoren voor de medicatie die straks mee terug moet naar Nederland. Het is nog niet gelukt eentje te vinden. Morgen waag ik een nieuwe poging. (zie filmpje)

Vanmiddag Oor gereinigd in de kliniek

Het ging er best vrolijk aan toe in Eliava kliniek, doktor  Khvichia en zijn  assistente waren erg vriendelijk. De bedoeling was dat er een soort vloeistof achter mijn trommelvlies werd gespoten, en dat wilde doktor  Khvichia er er dan weer uit blazen via mijn neus. Daarvoor moest ik een Georgies liedje zingen, en bij de laatste regel blies  doktor Khvichia  lucht  door mijn neus, met als doel dat de vloeistof die in mijn binnenoor zou zitten,  er weer uitkomen zou komen via mijn gehoorgang.

De communicatie ging ietsje slecht, omdat de tolk met andere patiënten bezig was, dus heb niet duidelijk kunnen maken dat er géén reinigingsvloeistof achter mijn achter mijn trommelvlies is gekomen.  Ik heb nog al wat een gekke perforatie in mijn oor, het is meer een scheurtje (zie filmpje)  meestal is de perforatie gesloten en soms afgedekt, maar als ik wat kunstjes uithaal dan kan ik hem open krijgen.  Ik hoop maar dat de behandeling aanslaat,  ook als er geen reiniging plaats vind.

De definitieve uitslag van het laboratorium was er vandaag nog niet. Maandag wordt mijn zieke oor weer gespoeld.

 

 

 

Definitief behandelplan in de maak

Tbilisi Donderdag   22-2-2018

Goedemorgen. Het gaat helemaal niet goed met mij  las ik vanmorgen tot mijn ontzetting in het Dablad van het Noorden. Verdraaid driedubbel, dan was die underkoffer agente van  afgelopen maandag, dus toch iemand van hunnie  die wilde checken of mijn reis wel echt was. Ik ben blij dat ze m’n vieze onderbroeken niet op de voorpagina hebben afgedrukt, want zelfs voor mij zijn er grenzen.

Meldde ik gisteravond nog dat we  aanstaande zondag de toko hier moeten verlaten, vandaag hebben we, zoals het nu lijkt,  een nieuw adres gevonden. Ze hebben de zwerfhond nog niet gezien,
maar mijn begeleidster zegt dat het allemaal goed komt. Daar vertrouw ik maar op.

VanMorgen in de Kliniek

Vanmorgen in de Eliava kliniek kreeg ik oor-druppen mee. Er lijkt voorzichtig aan een behandelplan te komen. De definitieve uitslag van de kweek wordt morgen of maandag verwacht. Ik moet hier nog ongeveer 14 dagen blijven. Mijn oor zal worden uitgespoeld met een vloeistof, en naast bacteriofagen zal er ook worden behandeld met Antibiotica. Ik heb het idee dat de arts positief is, en vertrouwen heeft in de behandeling. Wordt vervolgt.

Vanmiddag moeten we weer naar de dierenarts vanwege een Rabiës prik voor Lieke haar zwerfhond.
Zelf wil ik een elektrische-koelbox scoren, want de Bacteriofagen, voor de éénmaal thuisbehandeling, moeten 11 dagen terug reizen over land. Ze mogen géén dag buiten de koelkast anders bederven ze.

Dekbedset moeten kopen!

Tbilisi woensdag 21 februari

9.00 uur. Ik lig ziek op bed, ik voel me koortsig en heb knallende  hoofdpijn, een pusoor en  enorme tinnitus . Mijn begeleidster Lieke en ik zijn  hier met een verschillende missie. Zij is hier voor de hond en ik ben hier voor mijn genezing. Die twee belangen botsen.

Gisteravond zat de zwerfhond op de rand van de houten design tafel  te kluiven, dit kan niet  zei ik tegen Lieke!!  Ach maak je géén zorgen,  antwoordde Lieke..  Ze corrigeerde de hond nauwelijks,  één keer  zei ze  zachtjes: Dat mag je niet doen Dóbri. Maar de hond deed het later even snel weer. Angstvallig hield ik de hond in de  gaten terwijl Lieke ontspannen tv keek.  En toen de hond even later weer aan de tafel wilde kluiven zei ik, met een luide stem , AF!!   Het gevolg was een scheldkanonnade van minsten 3 kwartier. Ik sloot mij  op in mijn slaapkamer met de handen over mijn oren.

Alleen Op weg naar de Kliniek

Deze ochtend moest Lieke  wederom naar de dierenarts, voor de 5 of 6e keer dat we hier zijn.  De hond is wagenziek en kots  iedere keer de auto onder. De aangekoekte smeer ligt door de hele wagen heen.  Ik heb gezegd dat Lieke maar met de hond in de taxi moest heen gaan,  omdat ik namelijk ook op tijd bij de kliniek moest zijn.  Ik ben hier voor mijn genezing dat heeft voor mij prioriteit, hoewel die hond echt een schatje is.

Ik moest daarom alleen naar de kliniek rijden, en daar had ik knap veel zenuwen van . Gelukkig maakte ik géén fouten en reed ik in één keer goed. Dat heeft me wel  100 lari gekost (35 euro) want ik kon de parkeerplaats niet afrijden. Er stond een gozer met een dekbedden set van 4 zakken!!  voor me te ouwehoeren. Twintig lange minuten heeft hij mij verveelt, Ik zei nu is’t genoeg maar hij ging voor mijn  auto staan, ik moest die zooi wel  kopen. Dus ging ik op laatst maar over stag,  want ik wilde mijn afspraak niet missen. Maar wat moet ik nu  met al die kleden?

Helaas was de tolk er niet bij in de kliniek, dus begreep ik niet alles wat ze vertelden. Wel heb ik begrepen dat mijn gehoor niet terug komt. Ik heb medicatie meekregen (Homeopatsche Druppen voor  onder de tong, en tabletten)  En zoals ik nu begrijp moet er een op maat gemaakte faag worden gemaakt dat kost geloof ik 1000 of 1400 euro extra. Maar nogmaals, ik weet het niet zeker. Morgen is de talk er bij,  en dan hoor ik meer.

We moeten hier sowieso langer blijven, omdat er concreet nog niks gebeurd is, maar de huurbazin wil niet langer aan ons verhuren.  (Eerder was ze al kwaad over de zwerfhond) Aanstaande zondag  is onze laatste dag. Dus zitten we met een probleem,  want  het was al een heel gedoe om met mijn kleine jack russel een appartement te huren, maar met die grote rotwailer er bij zijn we kansloos, geen idee hoe dit verder moet?  En wat Lieke van plan is met haar zwerfhond?  Ik heb zoon idee dat zij voor de hond kiest.  Komt allemaal goed zegt Liek, dus ik wacht af. Misschien komt dat dekbed ook nog wel van pas, as ik straks in de auto mot slapen.

 

Dinsdag 20-2-18

Bezoek aan tbilisi hospitaL

Ik ben nog telkens knap ziek, net zoals dat in Nederland ook zo vaak gaat. Vanmorgen vroeg gingen we naar het ziekenhuis.  We liepen de kamer van de arts naar binnen, maar  er zat een andere arts op zijn plek, eentje met een neus en twee ogen. Ach u kent dat soort types  wel..  vertelde  men gisteren  dat ik perse moest worden geopereerd en dat er vandaag een MRI scan zou worden gemaakt, deze arts dacht daar anders over, hij  keek in m’n oor en zei, dat zoiets  ws. niet nodig was. Nederlandse praktijken dus..

Bezoek aan Eliava kliniek

Om 15:20 uur, had ik een afspraak bij de Eliava kliniek. Lieke kent inmiddels de route, ze dirigeerde me goed en rustig de weg door het drukke verkeer.  Eenmaal in de kliniek bleek dat alle  medische onderzoeken gewoon door hunnie werden verricht,  dat zit bij de behandeling inbegrepen. En zo waren wij dus door een andere partij op het verkeerde spoor gebracht, want ons was verteld dat de Eliava kliniek alleen maar met bacteriofagen kon behandelen.  Maar het aanbod is veel breder zeiden ze.

Enfin we gingen met een vertaler van de Eliava kliniek  op pad in een taxi, en reden naar een ziekenhuis, daar werd een audio en topogram afgenomen.  Morgen hebben we weer een afspraak in de Eliava kliniek. Ondertussen slik ik nog telkens de bacteriofagen, er is nog geen verbetering,  de situatie is nog telkens verslechterd. Hoewel de pijn wel ietsjes afneemt ten opzichte van gisteren.

Fietser Henk Horstink

Onze eerdere gast Henk Horstink  koerst al aardig op weg  naar Iran. Hij kreeg een fikse bekeuring  voor het niet dragen van een fietshelm,  Henk kon gelukkig  onderhandelen over de prijs, vertelde hij zijn volgers op zijn website.

Dagblad van het Noorden

Vanmiddag ben ik toch eens opzoek gegaan naar een Nederlandse krant, en bij de eerste Kiosk lag die gewoon in de schappen. Het Dagblad van het Noorden.

 

MAANDAG : IK WORDT GEK HIER

Bezoek aan regulier ziekenhuis Tbilisi. operatie nodig!

Ik wordt helemaal gestoord hier, ik had iemand moeten meenemen die weet hoe die een autist begeleid,  het zal allemaal goed bedoeld zijn van iedereen, maar ik houd het niet vol, iedereen trekt aan me,  hoe goed dat ook bedoeld mag zijn.  Bij de dierenarts werd me verteld dat ik naar een regulier ziekenhuis moest gaan omdat er ws meer aan de hand was dan enkel een bacterie, daar ben ik net met de reisleider, zijn vrouw en Lieke geweest. De rit er na toe was al slopend,  die piep in mn oor en al dat getoeter, ik kan er niet tegen, ik heb moeite om de instructies op de volgen van de reisleider.

Het ziekenhuis  was een kakkelhok, zoals op een druk perron in de Nederlandse spits,  alles loopt door elkaar heen, in één kamer zitten 3 doktors,  patienten lopen in en uit,  ik werd mee getrokken naar een kamer, er  zaten meerder patienten in één kamer,  naast me zat een man met een bloedneus te kreunen,   zijn watten werden er uitgetrokken en belanden op een hoopje op  de tafel.

De arts was in m’n oor aan het pulken met een ijzere staafje waar een watje aan vast zat,  hij rook er aan, en tussentijds was hij aan het bellen en later aan het appen…

Gelijk werd me in het ziekenhuis verteld dat het géén zin heeft om enkel de bacteriofagen te slikken. Voorlopige diagnose:  mijn bot is  geinfeciteert en er is ernstige zenuwschade,  ze moeten hier opereren .  Je moet het doen zeiden de reisleider en Lieke, want  anders kan je wel stoppen want dan hebben die fagen ook geen enkele zin, dan ben je hier voor niets gekomen,  maar ik zie de zoveelste operatie niet zitten… Feitelijk werd ik voor het blok gezet om gelijk een keuze te maken ,, je bent nu hier”

Ze begrijpen me niet, ik voel de dood eenzaam hier.. dood gaan lijkt me nog wenselijker dan nog meer operaties, het is m’n grootste angst ,ik kan niet overzien wat de consqenties zijn.

Al dat getrek aan me daar wordt ik gek van, ik voel me eenzaam en kan wel huilen. Waar ben ik aan begonnen?  ik heb al zoveel operaties gehad, en met elke operatie werdt het een grotere puin hoop, ik heb altijd naar iedereen geluisterd en me overal mee naar toe laten slepen, mag een mens er ook een keer voor  de eer bedanken?

Als ik me laat opereren in een ver land,  kan ik dan nog wel terug rijden…. , en ik wil niet dat het erger wordt…  en kan ik daarna nog wel horen? en wie moet er op m’n hond passen als ik in het ziekenhuis lig, want die zwerfhond en budje dat kan ook zomaar eens fout aflopen als ze samen zijn,  m’n begeleidster ziet nergens gevaren, alles komt goed.

Dat gedoe met die zwerfhond, het wordt me te veel, we kunnen géén stap zetten, ik wil rust maar morgen moeten we en naar de kliniek, en naar het ziekenhuis en naar de dierenarts, kan die dierenarst niet een dag later vroeg ik iedereen, NEE dan kan niet zei m’n begeleider. Dan gaan we wel een dag later na het ziekenhuis..

En zo moet ik dus morgen weer door dat stressvolle verkeer rijden met de hond.. ,, jij hebt hem meegenomen” is het verwijt,  ja zeide ik om hem te laten helpen en dan weer op straat los te laten..

Ik ben overmand door emoties, ik trek de stress niet, het liefste was ik thuis alleen,  ik heb géén zin om telkens excursies te moeten maken,  de bedoeling was dat ik hier fagen zou drinken, dat was voor mij te behappen, maar inmiddels moet ik geopereerd worden,  en is de actie uitegedraaid op een honden rescue en hebben we de hele dag mensen over de vloer. Ik voel me koortsig en ziek m’n schedel en oor doen zeer, ik wil graag rust.. maar dat zit er niet in.

Update: 1

Ik krijg veel e-mail berichten  van lezers binnen, vele van u vinden  dat ik me moet laten opereren. Toch heb ik besloten dat ik me niet laat opereren in Georgie,  maar ik laat morgen wel een MRI maken in het ziekenhuis welke ik naast de Eliava kliniek op eigen initiatief heb benaderd, ik wil de uitkomsten meenemen, en toch proberen deze een Nederlandse arts voor te leggen, 16 maart heb ik een afspraak in het Raboud.  (7th opinion)  Ze kunnen nu in Nederland niet meer zeggen dat me niks mankeert!  want die status had het het deels ook wel. Dan kreeg ik zojuist nog een bericht van het UWV,  ik ben voledig arbeidgeschikt verklaard, dus als u nog een baan voor me heeft dan verneem ik het graag..

 

Update: 2

Een bizarre dag, en daar hoort een bizarre afsluiter bij, pruzies om 20.00 uur Georgiese tijd,  klopte er iemand aan de deur, ik deed open, en ware het niet, dat ik dacht,  dat de hemelse vader een Engel had gezonden. Een bloedje mooie dame stond voor me. Ze zei van alles, maar ik verstond er niks van, ze wilde m’n telefoonummer, altans dat begreep ik uit haar relaas,  ik vond het wel wat snel, want we kenden elkaar kwalijks, kom anders effe binnen zeide ik tegen de dame.

Ik haalde Lieke er bij, en zeide tegen Liek, kijk deze stond gratis op de stoep, weet jij wat ze wil?  Al gauw bleek dat ze niet mijn telefoonnummer wilde, maar die van de huurbazin Izabelle. Lieke gaf haar het nummer, en  ze belde daarna de huurbazin op. Er volgde een kort gesprek, en toen ging de dame allemaal foto’s maken in ons appartement, ik kon nog net op tijd m’n vieze onderbroeken uit het zicht eclipseren, want anders had ze die ook nog op de foto gezet.

Na, en toen ze alles op de foto had gezet zei ze: Bey Bey, en daarna verdween ze voor goed. Het duurde niet lang of Izabelle de huurbazin stond aan de deur, ze vroeg wie die dame was die haar gebeld had, want die kende ze helemaal niet…  na beetje gekke toestand, ik hoop maar dat het niet een undercover actie is van Het Dagblad van het Noorden, en dat straks heel het westerkwartier men onderbroeken kan bekijken…

 

Sven

 

 

Zondag 18-2-18 Nog Zieker

De dag des heren, tbilisi 19.22 uur (lokale tijd)

Gisterenavond in het donker toen mijn begeleidster Lieke, Henk en de reisleider aan het dineren waren,  heb ik de zwerfhond Dóbri uitgelaten. We waren nog maar kwalijks op pad of Dóbri  wipte met z’n neus een straattegel omhoog,  daaronder vond ‘ie een bot.  Midden op de stoep werd het bot verslonden. Zodra ik er naar wees, liet Dóbri ze’n tanden zien.  Twintig lange minuten heb ik  staan wachten tot ‘ie klaar was. Eenmaal weer aan de wandel, trok Dóbri een vuilniszak open. Toen ik hem mee wilde trekken trok ik zijn halsband over zijn kop. De halsband mag namelijk niet te strak zitten van Lieke,  das zielig…

Enfin Dóbri greep zijn kans gelijk,  en toen kon die plots wel snel lopen.  Dat mormel zette het op een rennen, levensgevaarlijk!  Hij stak de ene na de andere straat over. 2 auto’s konden hem nog net ontwijken, en ik liep er gillend achteraan. Des te harder ik schreeuwde: Dóbri hier!  Des te harder dat kreng ging lopen. Toen ik Dóbri had ingerekend, waarbij ik overigens hulp kreeg van 4 mensen op straat, ging Dóbri liggen midden op de stoep. Hij wilde géén stap meer verzetten, minstens 1,5 uur ben ik onderweg geweest… Inmiddels leeft Dóbri zich uit uit op Lieke haar kleding. ,, laat maar,  hij wil spelen” zegt ze.   Na,  als hij maar niet het bankstel van onze huurbaas onder handen neemt,  want dat mens is al razend vanwege die zwerfhond.  Ik heb mijn handen er vol aan om Lieke er van te overtuigen dat die hond beter af is in zijn vertrouwde omgeving,  er is voortdurend ruzie en ellende over de hond.  Na, ik kan men lol niet op hier, dat begrijpt u wel. Trouwens ik heb nog telkens niks vernomen van het Dagblad van het Noorden, ik had eerder al gevraagd of hunnie géén oproep konden plaatsen voor Dóbri.

Nederlandse Fietser Henk al in Asserbedjan

Vanmorgen vroeg vertrok onze Nederlandse gast Henk op de fiets. Zelf lag ik nog op bed, want ik voel(de) me hondsberoerd. Daarom heb ik niet afscheid kunnen nemen. Maar Henk, als je dit leest, ik blijf je fietstocht met interesse volgen.  Het was een genoegen om je te leren kennen. Henk stuurde in de middag een SMS dat hij al in Asserbedjan was op de fiets. Henks fietstocht naar Iran,  of zelfs  nog verder,  is te volgen op:  https://www.polarsteps.com/henkhorstink

Situatie met het oor verslechterd met de dag

Vandaag is het helemaal om te huilen. Ik kan nauwelijks  op mijn oor liggen vanwege de pijn. Het oor pust meer dan gewoonlijk, en het bloedt daarbij ook.  Ook heb ik lichtelijke koorts. Ik heb de hele dag op bed gehangen. Na 5 dagen had ik toch wel verwacht dat de bacteriofagen iets zouden uitrichten, maar daar is nog geenszins sprake van. Morgen bezoek ik naast de Eliava kliniek ook een regulier ziekenhuis in Tbilisi. In Nederland ben ik niet  meer welkom bij een KNO arts (vanwege mijn ellenlange dossier)  Dus het lijkt erop dat ik hier al een stap verder ben.

Ik sluit af met een foto die Henk gisteren heeft gemaakt.

 

Zaterdag 17-2-2018 ZIEK

Zaterdag (17-2-18)

TBILISI / GEORGIË  21.30 uur

De oorontsteking loopt de klauwen uit, ik ben ziek en voel me koortsig.  Gisteren heb ik nog mijn best gedaan om er wat van te maken tijdens de excursie, maar nu is het op met de koek, ik heb géén energie meer voor acteerwerk. Dat oor nekt me, in elk detail van mijn bestaan.

De  zijkant van mijn oorschelp en bot doen pijn, en zelfs het eten en praten is pijnlijk, er komt bloederig pus uit mijn oor. En de piep is niet te harden. Ik kan me nergens op concentreren. Ik hoop dat ik wat rusten mag de komende dagen.

Mijn begeleidster is er op uit met Henk en de reisleider, ze zijn met zijn allen Tbilisi aan het ontdekken.  Mijn begeleidster en de reisleider hebben het voortdurend druk  met het regelwerk  voor de zwerfhond.  Nu mag de zwerfhond niet met een standaard vlucht mee en moet er een chartervlucht komen, en dat kost een vermogen. Nu  willen ze dat ik  na mijn behandeling terug vlieg met mijn hond,  en dat hunnie dan in mijn auto gaan, om de zwerfhond naar Nederland rijden. Ik krijg er stress van en zie het totaal niet zitten.

Ik ben hier met de sponsor auto omdat ik niet mag vliegen,  Ik vind het goed dat mijn begeleidster dieren wil redden,   en daar sta ik ook achter, maar dit gaat zijn doel totaal voorbij. Maar ik ben te uitgeput om mijn mening te verdedigen.

Ik wilde proberen te slapen maar de pijn, misselijkheid en de tinnitus houden me wakker. Ook moet ik de vloer telkens dweilen want  de zwerfhond laat alles lopen en het laminaat begint ook al te krullen.

 

Situatie verslechterd

Ik slik sinds woensdag de bacteriofagen, sindsdien is situatie behoorlijk verslechterd, niet dat ik dat wijt aan de bacteriofagen, want in Nederland gaat het de laatste jaren ook alleen maar  op deze manier, af en toe is het een weekje rustiger,  gevolgd door ellendige periodes die soms weken tot maanden aanhouden, en alleen maar meer schade achterlaten.

O, en deze onderstaande geluk wens kreeg ik vandaag via de e-mail. erg bedankt daar voor! Ik heb zoon idee dat het Sven kramer is?