Helse pijnen & koorst

Na een relatief rustigere periode van enkele maanden sinds het gebruik van de bacteriofagen,  sta ik sinds enkele dagen weer op de kop van de pijn, grieperig hoofdpijn en rillen. Ik wordt totaal GEK & niemand kan wat doen! ik kan m’n mond niet eens open trekken dan scheurt de pijn naar m’n oor, an sich niet erg want zoveel zinnigs komt er niet uit mijn muil. Ik wil dood dit is niet vol te houden,  Ik had afgelopen nacht  behoefte an een praatje, ik  keek in mijn telefoonboek maar er stond maar 1 contact persoon in: De Lebara klanten servies, toen besloot ik de zelfmoord lijn te bellen, om m’n klaag verhaal te doen. Leuke man trof ik aan de lijn (Bob) hij zei we zitten hier om menschen juist van zelfmoord gedachten af te houden, maar in jou geval kan ik me levendig voorstellen dat je dood wil, maar-ja ik kan je ook niet helpen.

De levenseinde klùniek hebt me een lokale friesche spiegiejatur aangesmeerd,  die nu mot beslissen over m’n leven. We zijn al maanden onderweg maar concreet gebeurt er niks. De spiegiejatur haalt  er  op zijn beurt weer allemaal partijen bij , ik heb al 2  intakes gehad bij MEE & CCE beide zagen nog wel levenslicht voor mij, ik most een leuke dag besteding hebben en dan kwam het allemaal goed, maar dat was mijn hulpvraag niet, tja dan moet dat je hulp vraag worden zeiden ze.  Na welkom in Nederland, ik wil hier trouwens dood  nog niet eens begraven worden…

Maar-ja  zolang ik nog niet dood mag van de autoriteiten & God me niet uit mijn lijden verloscht is er maar één oplossing. Er zit er niks anders op dan weer een monster naar de Eliava kliniek in Tbilisi te sturen.Ik heb net een E-Swab gepost en deze is voor 75 euro onderweg met een spoedzending. De huisarts gaf me vanmorgen weer een doos antibiotica mee en constateerde ook dat het stevig in de war was. Het bot en schedel is weer pijnlijk..

Géén idee of ik weer naar Georgië moet reizen as ze wat vinden? De sociale dienst had me ten strengste verboden om nog naar het buitenland af te reizen  maar er is  klaarblijkelijk toch nog enigszins empathie daar. Ik heb zojuist toestemming gekregen om  2 weken het land te verlaten. tja en nu weer de financiering? want die faagjes zijn dure beestjes.. En Sven hept om exact te zijn 0 euro…  en ik heb uitgerekend daar kun je exact 0 fagen voor kopen..  ik heb nog géén idee hoe het moet.

 

Winterslaap

Zaterdag 26 mei  Winterslaap

Nu,  wat mij gebeurde het is een zegen, ik dacht dat het vandaag vrijdag was, dus ik was druk an ’t bellen met  instanties, maar overal kreeg ik antwoord apparaten. En toen bleek het zaterdag te zijn,  zonder dat ik er erg in had ben ik een dag eerder dood! Nà  deze constatering is gelijk het  hoogte punt van de week.  Want ik hik de minuten om, ik houd momenteel een soort van winterslaap midden in de zomer.

Artikel 16 paragraaf 1  uitzondering PW

Ach, en dan nog een nieuwtje van de bijstand, ik had een beroep gedaan op Artikel 16. paragraaf 1 van de participatie wet en gevraagd of ik mijn laatste zomer mocht doorbrengen in Frankrijk (waar m’n vader een huisje heeft)  Met een beetje geluk  ben ik immers volgende zomer kassiewijle. Het college, kan gelet op alle omstandigheden, in afwijking van deze paragraaf, bijstand verlenen indien zeer dringende redenen daartoe noodzaken.  Nà je gaat niet elke dag dood,dus je laatste zomer de prikkels ontvluchten as autist leken me  wel bijzondere omstandigheden.

Maar daar dachten de wetshandhavers anders over,  mijn jongste idee stuitte dan ook op weinig begrip bij de ambtenaren van het Gemeente Paleis.  Dood of niet, regels zijn regels. zodra  ik  een stap over de grens zet ben ik  naast mijn inkomen ook mijn woning en recht op zorg kwijt, deelde mij men mee.

Nà dat nodigt niet echt uit om te gaan . Tjà wanneer krijg ik nu wel de rust, want in de hemel kom ik ook niet met mijn euthanasie actie, verdraaid ik grijp altijd naast allù prijzen..

Ik ga maar doen wat ik nog wel mag..  Op bed liggen hangen en m’n tijd uit liggen,  ik kom er alleen nog uit voor m’n schijtbeurten, wat zeggen jullie daarvan?   Verhip.. as ik maar geen doorligplekken krijg,  maar das  eigenlùk ook géén ramp die worden immers wel vergoed door de zorgverkùraar..

Fage handel

Woensdag 23 mei 2018

Nà inmiddels is Sven bij de doodemans klùniek geweest voor een intake,  jammùr genoeg  ben ik niet  door de voorrondes héén gekomen, men verwijst me weer terug  naar het GGZ . Sinds een aantal dagen heb ik weer koude rillingen en oorpijnen en pust m’n oor weer net zo stevig als voorheen. Dikke klodders snot bungelen dikwijls over m’n wang na beneden, en m’n kussen is ’s morgen somp. En dan nog die verschrikkùlijke oor-piep,  Tjà men hept het maar te accepteren, maar de dagen duren wel lang op deze manier, het  is een uitzichtloze strijd.

Ik heb de Eliava kliniek uit verveling nog maar eens een i-meel gestuurd en gevraagd of hunnie nog opties hadden..  Ik kreeg een i-meel terug dat ik maar met hun contact persoon uit Nederland contact most opnemen. Dat spelletjù ken ik onderhand wel.. stelselmatig wijst de één na de ander.

Inmiddels heb ik van een journalist begrepen, dat er bij de Eliava kliniek berichten zijn binnen gekomen van menschen (m,v)  die beweren dat ik mijn bacteriofagen te koop  heb aangeboden. Nou menschen dat klopt!. maar ik had graag de Eliava kliniek zelf op de hoogte willen brengen van mijn handeltje. Het zit namelijk zo: Ik schijt tegenwoordig kleine potjes vol met mijn ochtend flansen, en u kunt ze kopen voor 5 euro per flesje.  Ze werken tegen allùrei handen kwalen.  Wees er snel bij want op = op.

PS:  Op Vrijdag 1 Juni 2018 Heb ik op een pàkeerplaats in Sassenheim afgesproken met mevrouw Planje. ik kreeg paar doosje fagen  cadeau. Het mocht niet echt naam hebben, maar uiteindelijk hebbe ze zich wel an hun woord gehouden.

 

Levenseinde klùniek

Ach,  ik prakkiseer zoo vreeslijk zwaar, en daar is het zwakke gestel niet tegen bestand,   als ik er over nadenk dat de Doodemansprocedure nog jaren kan aanhouden….  Er is haast géén doorkomen aan, maar het is beter dan levenslang,  misschien kan de ster der hoop, die  ginds aan de verre horizon als een schemerlampje glinstert, mij zoveel steun en kracht geven, dat het mij verder lukt, het zwaar geteisterde  levensscheepje nog door de grote oceaan van ellende heen te loodsen, naar de veilige haven.  Nu, wij zullen zien,  morgen  heb ik een gesprek in Den Haag bij een zenuwarts van de Doodemans klùniek.  Ik graai meestal naast de prijzen, maar de inzet is uiteraard wel dat er een einde komt aan deze lijdensweg

Sven,

uitreis verbod

Waarde vrinden & huisgenoten

Ik ben er even een aantal dagen tussen uit geweest en heb wat visitùs afgelegd, dat resulteerde er onder andere in dat ik met de  voltallige directie van stichting schreeuw om leven  heb geluncht,  Alex en zijn team hebben me flink bijgestaan in de helpsvenactie, en daar wilde ik hunnie voor bùdanken.

Abortus

Enfin,  het was een  aangename ontmoeting en Bud de hond mocht ook mee naar binnen in de directiekamer. Enorme warme mensen heeft Alex om zich heen. We spraken met elkaar over de waarde van het leven, en hoe moeilijk het soms is om God te betrekken bij je  keuze’s . Want wanneer is nou iets jouw keuze en wanneer wordt het Gods keuze vroeg ik Alex geïnteresseerd .  Uiteraard kreeg  ik nog de ‘mascotte’ mee, het  geaborteerde kindje van 10 weken oud. Ik moet zeggen dat als zoiets tastbaar in  je handpalm ligt  en je laat je gedachten er over varen, dan is zo iets vreeslijk. Het heeft mijn opvatting over Abortus  doen veranderen.   Want een kind kan nog zo ongewenst zijn, misschien wilde het zelf wel leve? Het zelfbeschikkingsrecht moet altijd bij het kind liggen,  bedenk ik me nou.

Bud de hond heeft trouwens niet zoveel op met het kerkvòlk,  ondanks hij ook een kréaatsie is van de hemelse vader  tilt  hij regùlmatig  zijn poot op tegen menig kerkgevùl , en net toen Alex zijn gebed wilde starten volgde er een blafconcert van Bud de hond.

voor hulpvragen rondom abortus  https://www.erishulp.nl/

Woensdagavond had ik nog een ongeplènt diner met een jonge dame,  we begaven ons naar  een ‘all joe ken eat’ restaurant, maar voor de gelegenheid waren er naast de reguliere bezoekers  ook nog 500 chinezen  (m,v)  in verband met een groot feest.  We kwamen in een mégá groot kákùlhok terecht, ik werd totaal overprikkeld en wilde gillend weg lopen, maarjà  dat kon niet want we hadden vooraf  betaald.  Ik werkte snel 2 overgeladen borden eten naar binnen zonder maar iets te proeven .  Tussen het eten door deed ik beide vingers in m’n oren. Ik werd totaal gedesoriënteerd van het lawaai, en kreeg  last van een onbeschrijfelijke angst.

Vind je het niet interessant wat ik allùmaal vertel,  vroeg de dame waarmee ik uit eten was enigszins ontstemd .  Nà  dacht ik,  ik mot toch maar eens uitleggen hoe mijn ongelukkige geest functioneert. Na veel tamtam en overleg met de dame, sjouwde  ik uiteindelijk  de tafel en alle entourage vanuit het restaurant  naar de gang en ging daar samen met haar zitten ,  moet dit nou persé vroeg de dame geïrriteerd, we zitten vlak naast de wc, ik ruik de drollen vanaf hier.  Tjà wat is erger dat jij drollen ruikt of ik geestelùk bezwijk zei ik haar.  Nà uiteindelijk hebben we het beide nog een half uur volgehouden op de gang. Het was an sich best vermakelùk want de hal werd tevens gebruikt als Backstage dus er liepen voortdurend bekende  artiesten langs m’n tafel. Op een gevenblik kwam er zoon Rio de janeiro carnavals dame met een  pluim op haar hoofd in een string voor bij lopen,  en niet veel  latu`r  volgde er een karretje met een open gesneden varken die in de koelcel verdween…. Nà zijn dit nu geen zonderlinge verschijnselen? zullen we nog even blijven zitten zeide ik tegen de dame, maar het vermaak was niet haar ding…

Uitreis verbod.

Tenslotte heb ik onlangs verteld dat ik een Frans huisje kado heb gekregen,om de dagen die me resten  rustig te slijten,  maar dat kadootje moet ik afslaan, ik heb de bijstand mijn uitzonderlijke medische en psychische situatie voor de zoveelste keer uitgelegd,  Ik lig hier immers ook  aan het  infuus, ik heb geen sollicitatieplicht en ik ben niet meer te helpen an werk. Tevens zit ik in een traject  voor levensbeëindiging..  of ik mijn straf nu hier uit zit of daar wat maakt het uit? en ik laat allùs na aan de staat!

Maar er zit geen rèk in de regùls.  Neen,  het  stalen formulier is onverbiddelijk,  Gij zult en Gij zult niet. In deze weinige woorden ligt alles opgesloten, deze woorden bepalen, wat de mensch (m,v) zal zijn & wat hij niet zal zijn.

Enfin  in de praktijk zal het er op uitdraaien dat zodra men  er lucht van krijgt dat ik een poot over de Nederlandse grens zet, dat ik  zonder zorg en inkomen zit.   Nu, we zullen zien waar & wanneer dit bizarre schouwspel eindigt. Wij nietige menschen kunnen het  begin tot het einde niet altijd overzien.

 

Update medische situatie

Naar aanleiding van de réjakzie van Janneke hier  een berichtje over dat ellendigù  oor-probleem  van mij,  voor mij is het fagen-avontuur alweer een verre herinnering. Ik voelde me  bij mijn thuiskomst niet herboren maar eerder een stuk beroerder, vooral de laatste weken is de piep dus danig hard geworden dat ik continu een onbeschrijfelijke onrust in me zelf ervaar,  het liefst zou ik me zelf verdoven met allerlei  gekkigheid, maar ik hep de handicap dat ik géén drugsgebruiker ben, en ook nooit zal worden.

Ik merk dat een boswandeling met Bud de hond van 20 minuten al een hele uitdaging is, waar het op neer komt is dat ik de hele dag aan van alles begin,  en van het ene naar het andere loop. Overal ben ik een paar minuten mee bezig maar de onrust is niet te houden. Mijn binnenste oor voelt als beurse opgezwollen wond, alsof je net uit een operatie komt .  Mijn oor pust niet meer zo extreem dus dat lijk ik er mee opgeschoten, maar droog is het oor ook niet geworden, achter het trommelvlies rommùlt  het nog  stevig.

Onlangs heb ik een zenuwarts bezocht, deze blijft van mening dat er geen sprake is van een depressie, de aanleiding van de onrust & de paniekaanvallen wijd ik zelf ook grotendeels aan de tinnitus. Het enige wat ik kan doen is tranquillizers slikken voor de onrust, die werken hooguit een week, dan moet ik weer afkicken en daarna ga ik weer verder, nà zo slijt ik de dagen met de nodige  pijn en moeite.

’s Nachts gebruik ik tegenwoordig een middeltje waar je een olifant nog mee onder narcose krijgt, das wel fijn voor ‘de stichting korrulatie’ .  De tijd die ik slapend doorbreng zijn  escape momenten  en  dat is dan gelijk het hoogte punt van de week.

Op een dag als vandaag wanneer de zon schijnt zou ik het liefst zonnen, en de stilte van de natuur op zoeken. Maar met die  oorpiep  is dat een enorme uitdaging het is een gevecht van hooguit een paar minuten en dan wil ik weer vluchten voor die herrie in mijn hoofd, maar dat kan niet,  nà ga d’r maar aanstaan het is een duivels dilemma

Wat betreft die bacteriofagen, ik zou nog nieuwe bacteriofagen krijgen, maar die heb ik uiteindelijk niet gekregen.  ik gebruik nog telkens de diepvries bacteriofagen,  daar ga ik mee door totdat ze op zijn. Maar de oorpiep zal ook niet overgaan met het slikken van bacteriofagen, je kunt hooguit extra  ‘ontsteking shade’ voorkomen.

 

Snuitje

Waarde vrinden & huisgenoten

ik werd vanmorgù nogal bruut gewekt  door een vreeschelijk tafereel . Tom  de zwerfpoes had een gróte muis in m’n bedstee geworpen. Wat volgde  was één enorme kermùs.  Tom sprong van vreugde in de lucht en wierp zich meerdere malen op de muis, en as één & ander nog erg  genoeg was zat Bud de hond er overspannen door héén te blaffen.

De muis  had inmiddels al  één verlamde achterpoot, tjà hier mot een einde aankomen dacht ik. Mijn eerste gedachte waren dat de muis ook naar de levenseinde klùniek most, maar zoon procedure duurt minstens jaren, en zo oud worden muizen niet, daarna besloot ik er een mep op te geven met de bankhamer, maar  toen ik  eenmaal  met de hamer in de aanslag stond, merkte ik dat mijn beklagenswaardigde zielstoestand het niet kon verdragen. .  Verdámmt noch mal wat nu…?

Enfin, toen belde ik 114 Red een Dier. Hallo 114 hier zei een dame nors. Ja hallo hier met Sven, ik heb een muis met een dwarslésie,  Ja en? zei de dame…   je maakt je toch niet druk om een muis?  Maar waar ligt de grens voor u vroeg ik haar oprecht geïnteresseerd?  Nou  bij een muis zei dame.

En as die muis nou 20 kg is en blaft  is het dan wel zielùg vroeg ik, dan is het géén muis maar een hond zei ze. Tjà daar had ze ook wèl weer een punt. Hoe dan ook,  hoe kleiner het wezùn  hoe minder de empathie,  ik vind dat sommige Homo sapiëns er nogal vreemde gedachten op nahouden.

Daarna ben ik nog 1,5 uur gaan bellen  en uiteindelijk vond ik een gelijkgestemde dame van Knaagdierenopvang Snuitje te Wittewierum.  Wat vreeschelijk zei ze, hept de muis ook een naam? Uh, nee dat nog niet, maar as je er op staat wil ik wel snel een naam verzinnen antwoordde ik beleefd,

nà dat is voor latere zorg,  we moeten ons eerst bekommeren over het welzijn van de muis,  breng hem hier met spoed naar toe, dan zal ik een medisch team  formeren, zei de dame.  Nà ik sprong gelijk in m’n Kia Ranger en reed zo snel als ik kon naar het Aardbevingsgebied in Groningù, na 1,5 uur rijden kwam ik aan  bij de Snuitjes opvang.

Ik stapte uit en holde  gebarend naar de vrouw toe, die al stond te wachten in de tuin.  Maar vrouw schrok zich wezenloos toen ze me zag, en kukelde terstond achterover in de conifeer haag,  ik snelde  er op af en vroeg gaat het wel met u?  Ja sorry zei ze,  ik schrok van u kaal geschoren punkhoofd en al die pierzings..  ik  dacht dat  het om een afrekùning ging in het illegale konijnen circuit, omdat ik laatst een konijn met valse papieren heb verkocht….

Neen joh Gekkie…  ik ben het: Sven van die muis, ik heb net met u gebeld.  Ach ja, Sven,  nu herinner ik me het, loop maar snel met me mee  naar binnen,  dan gaan we naar u muis kijken zei de  vrouw.  Enfin, uiteindelijk belande de muis in de ziekenboeg , ik bedankte mevrouw snuitje voor haar belangelooze toewijding en ik word  nu dagelijks  op de hoogte gehouden van de  actuele stand.  vùdorie nu ben ik bezoektijden vergetu`..

Update donderdag 23 mei

Uiteindelijk is de muis (naar de revalidatie) weer vrij gelaten bij een verlaten kerk in de vrije natuur.

Lopende attractie

Nà ik heb trouwens die oerlelijke  kop van mij vandaag eens opgesierd
met een aantal pierzings,  ik wilde een stùk of zeven in beide oren,  om de aandacht wat af te leiden, dat was volgens sommige van u wel nodig.. Enfin, ik dus vanmiddag op het fietsjù naar de tatoesjop. Ik zei doe me  maar 14 pierzings in elk oor 7.   Maar de vrouw viel stil  & keek me aan alsof ik van Mars kwam..

Weet je dat wel zekùr vroeg  ze bezorgt. Ja nàtuurlijk anders vraag ik het je toch niet zei ik. Maar ik  mag ofiesjéél  maar 2 per  keer zetten zei  de vrouw. Nà wat voor gekkigheid is dat nou weer, ik ga naar levenseinde klùniek en dan ga ik dood , dus wat maakt het allùmaal nog uit? vertelde ik haar.

Maar je wilt toch ook niet met opgezwollen oren in de kist liggen dat lijkt zo raar voor de familie, zei de vrouw enigszins bezorgt. Welke familie vroeg ik haar  verbaasd.  Enfin, ik kon praten wat ik wilde het bleef bij twee. Trouwens nog best heftig zoiets, ze liep op een gegevù moment naar achterùn  en kwam even latùr met een naald aanzettù van bijna een halve meter lang,  en ze wilde hem gelijk door m’n oor jassen,

Wacht even! Kan je het niet verdoven vroeg ik haar bezorgt, ben jij nou een kerùl antwoordde ze… Zal ik jou eens zoon naald door je oor rammen zei ik. Ja wie wil  nou een piercing hier? jij toch! , zei de vrouw nijdig.

Nà op laatst bond ze wat in  en toen hebben we eerst  samen  thee gedronken & de bijbel gelezen en tenslotte  gebeden voor een goede afloop. En nu ben ik een  lopende attractie. Nà ik hoop dat ik nu wat minder haatmails krijg over m’n jolige hoofd.

Muzikaal Tranendal

Waarde vrinden & huisgenoten.

Ik was vanmorgen al vroeg  opgestaan om liedjes te sorteren voor m’n krùmaatsie, want het mot één groot muzikaal tranendal worden.  Dat hept u thuis ook wel in de gáten. Rond 10 uur dacht ik, Sven belt toch effe met de begrafenis-ondernemer want ik kwam al op 175 liedjes uit….

Enfin, lang duurde het gesprek niet want de begrafenis-ondernemer zei gelijk: Je mag maar 3 plaatjes draaien!  Nooit is er tijd voor mij verweet ik hem!  Ja, dan had je maar Deejay moeten worden bij 3FM, zei die verontwaardigd … Smerige Pestlijder, betaal ik hier al 22 jaar braaf mijn maandelijkse premie voor.. Je kan doodvallen!  Spitste ik hem toe.  Val zelf dood, zei de begrafenis-ondernemer, en tierend van woede verbrak  hij de telefoonverbinding… Maar hemeltje, hoe mot het nu verder? Ik wou de bezoekers van m’n krùmaatsie 12 uur lang vervelen met mijn ‘tranen hikker top 100’…  Nà , ik weet het allemaal niet meer…

Sven Het boek.

O,ja  die euthanasie procedure die ik gestart ben is ook niet  zo komen aanwaaien. Ik had In Georgië  al eens laten vallen dat ik de afgelopen jaren aan een  boek heb gewerkt, een boek waarin ik de ‘piepshow’ van een héle andere kant benaderd heb. Het boek wilde ik voor 30€ aanbieden op mijn krùmaatsie zodat de bezoekers als het ware  hun eigen cake en koffie zouden betalen.

Enfin,  in Georgië kreeg ik een aantal mailtjes, van menschen (m,v) die benieuwd waren naar het manuscript en toen heb ik een aantal van u  het gecensureerde  manuscript gestuurd.  En de reacties op mijn autobiografische klaagzang zijn navenant veelbelovend.   Een lerares  uit Nieuwegein zei dat haar 1e klassers nog beter konden schrijven… één mevrouw uit Veldhoven zei: Dit is zo slecht dat het daarom juist weer goed is.  Een bejaarde man uit Leeuwarden vroeg me:  is er ook een Nederlandse vertaling?  En een Rotterdamse ex-politicus  zei,  wacht nog even met dood gaan Sven! Dit is ongekend  pruts werk, maar wel van die aard, dat ik het in één adem heb uitgelezen,  en ik kan niet wachten tot deel 2.

U begrijpt het al, dat wordt een drukke krùmaatsie as iedereen het  boek wil kopen ,  dat mot anders,  misschien moet ik voor die tijd  nog effe met een uitgeverij om de tafel,  dan kan ik er zelf ook  een stuiver van mee graaien en mogelijk de dagen die me nog resten uitzitten in Sjató le Sven…. Dan kan ik vanuit daar,  u  wekelijks vervelen met mijn jongste columns.  Want ik kan me zo voorstellen dat deze soap ook buiten de landsgrenzen nog wel effen aan oud.

Nu, wij zullen zien wat het onverbiddelijke noodlot verder zal beschikken.

Vredespijp

Waarde vrinden & huisgenoten,

Al een tijdje heb ik het druk met mijn nieuwe vrouwelijke huisarts. Ze had me verleden jaar aangenomen als pasjènt maar had meteen spijt. In de weken die volgden  probeerde ze mij te dumpen, ik most telkens langs komen op  gesprekken en dan zei ze: Sven, je mot een andere arts zoeken want wij liggen elkaar niet.  Nà, het is een bloedje mooie vrouw, ze ligt me prima, dus elke keer zei ik: Je doet maar gewoon waar je voor betaald wordt..

Nà, er ontstond uiteindelijk wat  een gekke relatie tussen ons beiden. De meeste pasjènten motte de huisarts bellen voor een afspraak, maar in mijn geval belt de huisarts mij telkens voor een afspraak, vanmorgen had ik  ook weer een uitnodiging.  Ach, ik had toch niks anders te doen, en ik was ook wel nieuwsgierig wat er ditmaal  zou zijn, dus  ik er naar toe op het fietsje….

Ik zat nog maar kwalijks op me reet of de huisarts kwam gespannen op me afrennen,  ze keek me schichtig aan en vroeg of ik een tas bij me had. Nee,  Ik ben niet zo van de tassen, das toch meer een vrouwe dingetje?  antwoordde ik enigszins verbaasd. Ach jà, dat is  waar ook,  je hebt helemaal gelijk zei ze,

Enfin,  daarna sjokte ik haar achterna en namen we beide plaats aan haar dokterstafel, en toen zeide ik,  vertel het probleem eens  dok.  Maar wèl graag één probleem  per gesprek, want ik heb nog meer te doen uiteraard. De huisarts knikte begrijpend en vroeg toen  gespannen, Sven heb jij camera’s bij je tijdens de bezoeken aan mij? en neem je alles op?

Even werd ik stil…    Ik dacht serieus, wie is hier nou de autist. Maar goed ik bleef in m’n rol en zeide:  Nee hoor hoe kom je ‘r bij? Enfin, de onrust was nog niet weg, want toen vroeg ze, en als ik jou thuis op bel wordt ik dan  opgenomen? Ja dat wel zeide ik . Oh,  maar kan je dat niet uitzetten? vroeg de dokter enigszins ongerust. Ja dat zou wel kunnen maar dat doe ik niet antwoordde ik.

Ach, op een geven moment kreeg ik toch wel  medelijden met haar, en toen zei ik, weet je wat!  Ik kleed me hier uit , en dan kun je in ‘levende lijve’ aanschouwen dat ik géén spion ben.  Nà,  toen was het ijs gebroken en zei ze, nu geloof ik jou wel!   Uiteindelijk  mocht ik blijven als pasjènt en rookten we samen de  vredespijp. Nu is roken an sich wel schadelijk voor de gezondheid, maar dat geldt niet voor de vredespijp…