Zaterdag 17-2-2018 ZIEK

Zaterdag (17-2-18)

TBlISI/ GEORGIË  21.30 uur

De oorontsteking loopt de klauwen uit, ik ben ziek en voel me koortsig.  Gisteren heb ik nog mijn best gedaan om er wat van te maken tijdens de excursie, maar nu is het op met de koek, ik heb géén energie meer voor acteerwerk. Dat oor nekt me, in elk detail van mijn bestaan.

De  zijkant van mijn oorschelp en bot doen pijn, en zelfs het eten en praten is pijnlijk, er komt bloederig pus uit mijn oor. En de piep is niet te harden. Ik kan me nergens op concentreren. Ik hoop dat ik wat rusten mag de komende dagen.

Mijn begeleidster is er op uit met Henk en de reisleider, ze zijn met zijn allen Tblisi aan het ontdekken.  Mijn begeleidster en de reisleider hebben het erg druk  met het regelwerk  voor de zwerfhond.  Nu mag de zwerfhond niet met een standaard vlucht mee en moet er een chartervlucht komen, en dat kost een vermogen. Nu  willen ze dat ik  na mijn behandeling terug vlieg met mijn hond,  en dat hunnie dan in mijn auto gaan, om de zwerfhond naar Nederland rijden. Ik krijg er stress van en zie het totaal niet zitten.

Ik ben hier met de sponsor auto omdat ik niet mag vliegen,  Ik vind het goed dat mijn begeleidster dieren wil redden,   en daar sta ik ook achter, maar dit gaat zijn doel totaal voorbij. Maar ik ben te uitgeput om mijn mening te verdedigen.

Ik wilde proberen te slapen maar de pijn, misselijkheid en de tinnitus houden me wakker. Ook moet ik de vloer telkens dweilen want  de zwerfhond laat alles lopen en het laminaat begint ook al te krullen.

 

Situatie verslechterd

Ik slik sinds woensdag de bacteriofagen, sindsdien is situatie behoorlijk verslechterd, niet dat ik dat wijt aan de bacteriofagen, want in Nederland gaat het de laatste jaren ook alleen maar  op deze manier, af en toe is het een weekje rustiger,  gevolgd door ellendige periodes die soms weken tot maanden aanhouden, en alleen maar meer schade achterlaten.

O, en deze onderstaande geluk wens kreeg ik vandaag via de e-mail. erg bedankt daar voor! Ik heb zoon idee dat het Sven kramer is?

Canyons of Tsalka 16-2-2018

vrijdag (16-2-18)

TBlISI/ GEORGIË  21.30 uur

Vandaag kreeg ik van een arts het advies dat ik naast de bacteriofagenbehandeling ook naar een specialistisch ziekenhuis moest voor een aanvullende KNO onderzoek. Dat zijn extra kosten, maar goed, het is niet anders.  De ochtend begon overigens bij de dierenarts met Dóbri. Géén idee wat er pruzies is gebeurd, maar wel weet ik dat we morgen en  over 4 dagen ook weer motten verschijnen. De zwerfhond is onderhand vaker bij een arts te vinden dan ik.

Enfin, later die middag gingen mijn metgezel en ik samen met Henk een excursie maken in Tsalka. Of zoals ze in Georgië zeggen: წალკა. Er volgde een slopende autorit van 2,5 uur.  Ik had de eer om het gezelschap te rijden. De weg was bochtig en op plekken stijl, er lag nog sneeuw op plaatsen.  De reisleider zei,  je mot hier agressief rijden in Tblisi, want anders laten ze je er niet tussen. Een autist neemt alles letterlijk dus heb ik de gaspedaal van de Runnó tot aan het stootrubber ingedrukt. Ik hoorde niemand klagen, maar Henk trok wel wat bleekjes weg.Enfin, we kwamen uiteindelijk levend en wel aan in Tsalka, waar ik de auto parkeerde aan de rand van  de Canyon. Daarna begon de afdaling over besneeuwde bergpaden, en dat was nog best geestig op mijn schuimrubber klompen.

Een keer maakte ik een dubbele salto montano en belande ik 14 meter  lager in de struiken, ook Henk ging een paar keer onderuit. Maar de verassing van de dag was mijn begeleidster Lieke. Ik vraag me  af wie wie begeleidt. Want op de terugweg had Lieke het idee gevat om een kortere route te nemen.  Wij zagen Lieke wel lopen, maar dachten dat ze al een u-bocht had gemaakt en een etage hoger was. Maar Lieke was gewoon de berg opgeklauterd.  Een tijdje later zagen we achter ons iemand op het pad liggen. Das gek zei de reisleider,  er waren toch geen andere mensen bij de rivier?

Ik keek nog eens goed en zeide, das Lieke, maar die liep toch voor ons zei de reisleider verbaasd?  Wat bleek Lieke was bij de helling langs gestuiterd.  Ze had 3 kerstbomen meegetrokken op haar glijpartij naar beneden. Na gelukkig kon ze er zelf nog om lachen.Hoe dan ook avontuurlijk was de excursie zonder meer.  Ik zou hem iedereen aanbevelen!   O ja, en ik heb zelfs nog gezwommen in het kraakheldere blauwe water.  En ik heb voor de gelegenheid gelijk mijn vette kuif gewassen onder de waterval.

 

 

Bezoek van Nederlandse fietser 15-2-18

donderdag (15-2-18)

TBlISI/ GEORGIË  21.00 uur.

Een drukke hectische dag, die feitelijk geheel in het teken stond van  hond Dóbri. Mijn metgezel is verliefd op het mormel, maar het is wel stressen. Rosindo heeft het er ook maar druk mee. Vanmorgen zijn we met een delegatie  naar de dierenarts geweest. Dóbri moest acuut geopereerd worden. Daarnaast loopt er nog een adoptieprocedure, waar Rosindo  al het regelwerk voor doet. Mijn metgezel zal over 7 weken weer  van Nederland naar Georgië  moeten vliegen om Dóbri  op te halen.

T’valt niet mee als autist om door het verkeer in Tblisi te crossen. Na een ochtendje dierenarts en het rijden door de stad,  was ik volledig gebroken, terwijl ik eigenlijk uitgerust in de kliniek wilde aankomen. Enfin uitgerust aankomen lukte niet. Er werd vandaag alleen een bloedtest afgenomen. De komende vier dagen gebeurd er even niets, hoewel ik wel door moet gaan met de Bacteriofagen drinken.

In de kliniek ontmoete ik mevrouw Lokken uit Groningen,  ze was uitgestreden en hier op haar laatste krachten gekomen. Maar goed nieuws, ze knapt op!! Al  na enkele dagen merkte ze dat de behandeling aansloeg. 

(van links na rechts, mevrouw Lokken,mederwerker Eliava, Sven)

Henk Horstink op visite

Na het bezoek bij de kliniek, reed ik naar huis en begaf ik me naar het balkon. Na een uurtje zonnen hoorde ik een fietsbel rinkelen,  ik keek naar beneden, en toen zag ik Henk Horstink onderaan de weg staan. Henk ontmoetten  we eerder op de Drujba.  Henk blijft 2 nachtjes bij ons slapen. En morgen gaan  we  met ons drieën een excursie maken, verzorgd door Holiday in Georgia

 

Je kunt Henk’s fietstocht volgen op    https://www.polarsteps.com/henkhorstink

 

Het wonderdrankje in handen

woensdag  (DAG10)

TBlISI/ GEORGIË  21.00 uur.

Vanmiddag om 1400 uur had ik de intake bij de Eliava kliniek. Alles verliep vlekkeloos dankzij Rosindo en zijn team van zorgingeorgie.nl  Door  zijn expertise  als reis organisator spreekt Rosindo de taal, en kent hij de gewoontes. Rosindo  kent alle mooie plekken  in en rondom Tblisi.  Rosindo en zijn vrouw hebben ons persoonlijk bijgestaan tijdens de intake. En hulp kan je hier wel gebruiken.  Echt super lieve mensen die hun vak verstaan. En je overal mee willen helpen.

We kregen eerder al  gratis vervoer aangeboden, maar op mijn verzoek heeft Rosindo de route naar de kliniek meerdere malen  met mij in de auto geoefend zodat ik hem zelf kan rijden.

Binnenkort krijgen we een gratis  aangepaste hond vriendelijke excursie. Daarover later meer.  Als u overweegt  deze kant op te komen voor een bacteriofagen behandeling,  dan kan ik u  verzekeren dat zorg in georgie de beste keus is.  U vindt ze op de  website op https://zorgingeorgie.nl

Tijdens de intake vanmiddag werd een sample van oorpus op kweek gezet. Over 4 dagen zijn de eerste resultaten binnen, maar pas over 10 dagen kan men gericht behandelen. De bacteriofagen verspreiden zich via de bloedbaan, en het beste kunnen ze gedronken worden. Ik heb standaard “fagen” meegekregen die voor veel bacteriën werken.  Morgen worden er bloedonderzoeken gedaan, en kijkt een KNO arts naar mijn oor. En aan de hand daarvan wordt er besloten of we gericht gaan behandelen, bijvoorbeeld door te druppen of het oor uit te wassen. Ik hoor veel positieve berichten in de wachtkamer van patiënten die net als ik waren uitbehandeld, en waarmee het al in de eerste dagen opknapte. Dat klinkt hoopvol, maar ik juich niet te snel, want ik heb al heel wat artsen bezocht de laatste 14 jaren.

Boze huurbaas

Dan het nieuwtje van de dag!  Izabelle de eigenaresse van de toko verslikte zich in haar eigen speeksel toen ik met Dóbri de trap  kwam op struikelen.  NO!  this is not possiebul!!  schreeuwde ze,  joe tolt me joe have one smal dok!  Ja dat was ook zo, zeidde ik,  maar nu hebben we er twee!  Na, ze hebt minstens 20 minuten stampei lopen te maken,  en is daarna boos weggelopen. Ze had eens moeten weten dat Dóbri  al 3 keer op haar laminaatvloer heeft gescheten.  Ik schrok me naar toen het gebeurde, maar ja een zwerfhond poept waar die wil.  Ik hoop dat ze ons vanavond niet het pand uitmietert. Mijn hemeltje wat moeten we dan?  Kijk Dóbri is het buiten slapen gewend, maar ik niet. Trouwens, er stond duidelijk op de website: Huisdieren toegestaan. Ze mag blij wezen dat ik mijn hamster, en men kanarie heb thuis gelaten.

Sven.

Aankomst Tbilisi (Dag 10)

Dinsdag  (DAG10)

TBILISI/ GEORGIË  23.00 uur.

Vanmorgen vroeg rinkelde de wekker in het hotel in Batoemie.  Overigens een schitterende havenstad in het westen van Georgië.  Bij de eerste tankstop in Batoemie kwamen  we  Dóbri  tegen, een  soort van rottweiler maar dan met witte pootjes. Dóbri liep op 3 pootjes,  ik voerde Dóbri wat brokjes van Bud de hond en gaf hem pijnstillers.  Het was zoon lieve schat dat ik zeide we nemen je mee. En zo geschiedde het dat Dóbri mee ging op de achterbank van de Runnó. Dat ging niet zonder slag of stoot, want twee Russische dames tilden Dóbri in de Helpsven.nu  auto.  Dóbri is een straathond, dus die wilde gelijk bij de volgende stop ervandoor. Je vraagt je af of je er goed aan doet. Misschien is dit helemaal niet een handige actie, maar wie A zegt moet B zeggen. De gedachte er achter is dat er sowieso een leven gered word met deze reis. Dóbri moet naar de dierenarts. Maar ik kan u gerust stellen, dat betaald mijn metgezel.

Voor de liefhebber, u mag Dóbri adopteren en ophalen uit Georgië.Hij kan goed met honden overweg dat heeft hij op straat geleerd. Dóbri is rustig en zeer vriendelijk, maar hij heeft wel zorg nodig en zal het straatleven missen. Misschien kan het Dagblad van het Noorden een oproep plaatsen?  Of zouden die nog telkens denken dat deze reis nep is?

De reis naar Tblisi duurde overigens de  hele dag. De wegen waren slecht,   snelwegen kennen ze hier niet. We zijn nog over een bergpas gereden met sneeuw op de wegen. Wat opviel was dat er koeien en varkens op de weg liepen en soms zo overstaken. Om 1800 uur kwamen we de hoofdstad binnen rijden. Het verkeer is dramatisch. Ik heb nog nooit zoon toestand meegemaakt. Ik wilde wel gillen van de stress. En dat heb ik ook een keer gedaan.  Terstond nam ik een Lorazapam om te kalmeren. Het duurde 2 uur voordat we het appartement hadden gevonden. Ergens de weg vragen was geen optie, want die gelegenheid word je niet geboden in de drukte van het verkeer. Het duurde nog 1,5 uur om de auto ergens te parkeren.

Eenmaal geparkeerd most ik de rottweiler 6 trappen omhoog tillen. Toen volgden de 7 tassen,  2 koffers en als laatste de zonnehemel. Ik ben gebroken. Mijn oor-piep is niet te houden. Maar dat komt ook door de spanningen. Mijn oor pust enorm, dus ze kunnen morgen genoeg monsters nemen in de kliniek.

De nauwe straat voor ons appartement   is een verkeersinfact, net zoals de rest van de stad. Uitkijken hoeft hier niet, en de claxon knop kan je het beste vastplakken met ducktape. Ik vind het een nare stad. Mijn auto  staat klem geparkeerd in een polonaise van auto’s. Ik moest me er tussen wurmen. Hoe de mensen hier schadevrij auto kunnen rijden is mij een raadsel. Ik krijg er in ieder geval een zenuwinzinking van.

Daarentegen is het appartement echt super netjes.   Ik ga nu rusten want 10 dagen auto reizen komt er wel op aan. O ja, en we moeten Dóbri  nog uitlaten. Dat moet met de sleepkabel van de auto, want we hebben geen hondenriem.  Hieronder een foto welke vanmorgen is gemaakt in Batoemie.

Maandag aankomst in Georgië (DAG9)

Maandag  (DAG9)

BATOEMI / GEORGIË  23.50 uur.

Vanmorgen vroeg  genoten we om 6.30 uur ontbijt in de Scheepskantine. De Drujba werd op dat moment door 2 loodsboten naar de haven geloodst. Om 8.00 uur lag de  Drujba aangemeerd in de haven van Batoemi. Fietser Henk Horstink uit Nederland was de eerste die Drujba verlaten kon. Zijn fiets stond vooraan bij de laadklep.  12 uren later om half 7 in de avond kon ik mijn Runnó  pas het schip afrijden. De hele dag hebben we moeten wachtten in de scheepskantine van de Drujba, die overigens geheel was uitgestorven.

Af en toe kwam de scheepskok Krasni ons broodjes en fruit brengen en Bud de hond kreeg een bord kip en later een bord vlees. Het personeel van de Drujba is ontzettend vriendelijk, en Bud de hond stal de show bij werkelijk  iedereen aan boord.

Tijdens de controle bij de Border Police moest ik Bud de hond uit de auto halen, ik verwachtte problemen, maar daarentegen wilde iedereen met het mormel op de foto. Minder gemakkelijk ging het bij het zoeken van een hotel in Batoemi. We hebben 7 hotels afgereden, en bij het 8e  Hotel was Bud de hond met pijn en moeite welkom. Pas om 22.00 uur plaatselijke tijd, hadden we onderdak. Batoemi is een moderne en  levendige stad aan de Zwarte Zee, met een blits centrum sierlijk gehuld met Palmbomen en mooie kleurrijke gebouwen.  De winkels zijn tot laat open. Er loopt een kabelbaan van het nieuwe stadscentrum naar een Hoge berg waarvan de toppen besneeuwd zijn. Het weer is lekker en totaal niet koud. Ook in Batoemi troffen we weer veel zwerfhonden aan, die we hebben gevoerd met zakken hondenvoer. Aan de blikken van de mensen te zien is dat uiterst ongewoon.

We kunnen Batoemi verder niet bekijken want we liggen een dag achter op schema,  vandaag hadden we in Tbilisi moeten zijn. We hebben een hoop aardige mensen ontmoet aan boord van de Drujba. We zijn uitgenodigd in  Teheran & Armenië. Maar dit is géén snoepreisje. Ik kom hier met andere bedoelingen.Als alles goed gaat komen we morgen in de hoofdstad van Georgië aan. Woensdag is de intake in de Eliava kliniek.

 

Zondag (dag 8)

Zondag  (DAG8)

Ergens op Zwarte Zee 17:00 uur

Ergen op de Zwarte Zee 1700 uur.  De Drujba koerst  met 27 bemanningsleden en  54 passagiers richting Georgië.  We zijn zaterdag- morgen om 7:30 uur vertrokken.  De snelheid is 24 km per uur, driekwart van de reis zit er op.   Ik heb nog een nieuwtje voor het Dagblad van het Noorden: Vanmiddag kwam de kapitein van de brug,  hij zei: Sven jongen,  ik vraag het niet snel aan iemand,  maar zou je even op de Drujba willen letten? Ik moet namelijk hoognodig naar de wc ,  ze staat op de automatische piloot dus er kan weinig mis gaan.  Nà,  heel  even dan,  want ik heb nog meer te doen. Zei ik vastberaden.  Och, ja, zei de kapitein enigszins beschaamd,  Ik denk ook alleen maar aan mezelf.  Enfin  nog best interessant,  zoon dashboard van een boot is weer heel anders dan die van de Runnó.

Tijdens het avondeten kregen we van Henk  een fles wijn cadeau en autokaarten van Roemenië en Servië. Gisteren  in de kantine werden we uitgenodigd aan tafel bij een groep Georgiërs.  Aardige lui,  ik kan er niks anders van zeggen. Enkele namen waren;  Ilia,  Kodac, Iraklieh, Georgie  en Zodar.  De drank vloeide rijkelijk en ondanks dat ik een geheelonthouder ben was er geen ontkomen aan.  Das goed voor je oor!  drinken en géén ge-maar! zei Kodac,  Ik had mijn glas nog amper leeg gedronken of Kodac  had het glas alweer bijgevuld.  En we hebben het  hier niet over bier maar over pure wodka.

Bud de hond belandde bij de mannen op schoot, hij werd doorgegeven aan iedereen die aan  tafel zat.  Het proosten ging er  ook bijzonder aan toe.  Soms duurde het wel een kwartier,  men toostte op het land, de vrede,  de hond van de achterburen en de wormen in de tuin.

Nog een heel gedoe om met 12 mensen het glas te klinken, want je most ze allemaal aflopen.  Toen we eindelijk klaar waren met toosten,  zei Kodak;  We moeten ook proosten op de vriendschap tussen Nederland en Georgië.  Verdorie,  konden we ze weer alle twaalf  bij langs..

Bud de hond had de tijd van zijn leven, hij werd vetgemest met lappen vlees , die waren overgebleven van het avondeten. Op een gegeven ogenblik ging de menigte voor de 14e keer proosten, en dit keer ging het er anders aan toe dan de keren daarvoor.  Men schalde allemaal tegelijk:  Lang Leve Georgië! Lang Leve Georgië!  Waarop  Bud de hond luidop blafte, en de menigte in lachen uitbarstte.

De video posted van dag 7&8 vind u onder het kopje vlogs in het hoofdmenu! voor meer foto’s klikt u hier.

 

 

 

 

Vrijdagavond (DAG6)

Vrijdagavond  (DAG6)

 Boergas  23.50 uur.  Op de boot

 Vanmiddag rond 15.30 uur kwamen we aan in de haven van Boergas, wederom was ik gratis dronken door een vette oorpus, menig mens moet daar een kapitaal voor neertellen in het café of de kroeg, mij komt het gratis aanwaaien.

Het inschepen duurde tot laat die avond, we moesten door de douane heen. Bij de douane ontmoette mijn metgezel een Nederlander op een fiets. Ze vertelde het mij, maar ik dacht dat het een slechte grap was. Eenmaal in de scheepskantine bleek het een serieus verhaal te zijn.

Henk Horstink uit Nederland fietst de hele wereld over, en hij is niet de enige vertelde hij. Een paar weken geleden vertrok hij uit Nederland met de trein naar Maribor  in Servië, en vanaf daar is Henk verder gefietst.  Zijn eindbestemming is Isfahan in Iran waar hij een vriend bezoekt. Henk heeft nog duizenden kilometers voor de boeg,  en het kan maar zo zijn dat hij doorfietst naar de Perzische golf om daar een vliegtuig terug te nemen. Dan is onze autorit een fluitje van een cent.  Je kunt Henk volgen via de website https://www.polarsteps.com/henkhorstink

Het schip leek overigens op een kleine versie van de Titantic, het is 150 meter lang en weegt 4.319.000 kg (zonder lading)  Van de entree daarmee bedoelende het achterste laaddek van het schip, moesten we ons een weg banen via trappetjes naar het voorste bovendek. Dat is ansich al zwaar genoeg, maar helemaal met 2 koffers en 7 tassen en niet vergeten mijn  zonnehemel die ik voor de gelegenheid ook had meegenomen…

Toen ik later weer naar het beneden dek moest om nog meer spulletjes uit de auto te halen kwam ik terecht in de machinekamer, en daar raakte ik telkens meer verdwaald. Ik was even bang dat ik niet meer de weg terug zou vinden.  Al voor de ontmoeting met Henk kwam ik de scheepskok tegen op de gang. Hij speelde met Bud de Hond en liet foto’s zien van zijn Sjouw-sjouw en Beagul. Het duurde niet lang of de kapitein van het schip kwam er ook bij staan, die trots zijn Perzische kater toonde op zijn gloednieuwe Samsung smartphone. We gingen laat naar onze hut.

 

 

 

Dag 6 Sarafovo – Сарафово

Vrijdagmiddag   (DAG6)

 Sarafovo /Сарафово  15.15 uur

De afgelopen dagen had ik minder last van mijn oor, maar gisteren merkte ik dat  de oorontsteking weer oplaaide.  Gevolg een knallende piep en oorpijn. Enfin de omstandigheden hier zorgen voor de nodige afleiding, maar op de boot zal het dadelijk wel een ander verhaal worden, ik krijg paniek in in de rust, en weet me dan géén raad. Gelukkig ben ik niet alleen.  Ik heb wat mailtjes gekregen van mensen die benieuwd zijn naar de omgeving. Mijn metgezel is niet zo van de filmpjes… dat trekt te veel aandacht en daar houd ze niet van,  aan de ene kant wel jammer want er zijn best interessante steden en omstandigheden die het filmen waard zijn.

ik heb een klein rustig plekje gevonden waar ik het onderstaande filmpje maakte. We gaan straks eten en dan om 1700 uur naar de haven  rijden. Komende nacht om 01.00 uur gaat de bootvaren naar Georgië.

Maandag komen we aan in Batumie /Georgie,  en als het mee zit maandag avond laat in Tbilisi.  De komende dagen blijft het even rustig, want ik verwacht geen wifi op de boot. Dinsdag zal ik me weer melden vanuit Georgië.  Ik hoop dat Bud de Hond de reis ook volhoud.

UPDATE: 1800 uur Inmiddels zijn we al vanaf 16.30 uur op het haven terrein. We wachten op de boot maar het schiet niet op, wachten in hokjes…  voor ons zijn 12 mensen ui Armenië, die 3 autobussen in Duitsland hebben gekocht, eentje heeft een oogje op mijn metgezel…  ze moest absoluut mee komen naar Armenië, de bakermat van het christendom…  hier onder nog een live foto. en dan rijd ik nu de boot op.

 

 

 

Rustdag in Sarafovo/Сарафово (Dag 5)

Donderdag AVOND    (DAG5)

 Sarafovo 21.00 uur

Vanmorgen begon de dag om 7.00 uur in het centrum van Boergas, het regende dat het plensde, en ik kon veertien trappen afdalen met 2 reiskoffers en 7 tassen,  daarna most ik 1,5 kilometer door de regen banjeren naar de binnenstad, waar de HelpSven auto stond geparkeerd, tijdens mijn laatste loopje, het was inmiddels na tienen,  kwam er een stadsbus voorbij gereden die voor mijn neus door een waterplas reed, en toen zat ik onder de nattigheid, het curieuze incident trok nogal bekijks want een Bulgaarse vrouw gehuld in een hoofddoek kreeg een lachstuip op haar balkon. T’s omdat ik een serieus christen ben, want anders had ik gehoopt dat ze met reling en al naar beneden was gekomen.

Tja dan kan er eigenlijk al niet meer zoveel mis gaan zou je denken. Toen de meegereisde journalist in de auto zat, reden we naar het hoofdkantoor van de rederij,  beetje enge Sovjet bedoening daar.  Eerst moest ik  mijn camera (van camera.nu)  inleveren,  alle beelden werden nagekeken, en dan zal je net zien dat je voor de grap een filmpje van jezelf op het toilet hebt gemaakt. Normaal weg  doe ik dat soort gekkigheid nooit.  Enfin het liep allemaal met een sisser af. Alleen Bud de hond was wederom het mikpunt.  Het mormel moest 3 keer op een weegschaal?  en werd gecheckt door een man die ze “de dokter” noemden.  Apart dat zoiets tot op de gram nauwkeurig in de boeken moet.  Je zou toch verwachten dat met 5 miljoen kilo  die  laatste 7 kilo er ook niet toe doet, maar daar dachten hunnie toch anders over..

Hoe dan ook het is geregeld. Morgen kunnen we voor dik 500 Euro de zwarte zee oversteken. We moeten om 17:00 uur inschepen en gaan pas varen na 24:00 uur. Maandag komen we aan in Georgië. Hoe laat is  een verassing.

Ik heb nog geprobeerd een filmpje te maken,  maar deze werd abrupt verstoord omdat Bud de hond door een wolf werd verslonden midden op het strand, naja u ziet het hieronder wel…